Radio 1: De Zomer van

Janis Joplin heeft een stem die door merg en been gaat; blues, soul, gosspel, country en rock ’n roll met volle overgave gebracht in extase; ze is muziek, stijl en theater tegelijk. The screaming queen of blues and rock ’n roll, bijgenaamd: ‘Pearl’. Het nummer ‘Ball and Chain’ zong ze in de band Big Brother & The Holding Company op het Monterey pop festival in juni 1967 en betekende haar doorbraak. Joplin heeft vooral success gekend met covers zoals deze van de Alabama blues zangeres Willie Mae “Big Mama” Thornton maar haar charismatische verschijning maakte haar authentiek. Rond haar 14e luisterde ze naar Lead Belly (the king of the twelve-string guitar and called his guitar “Stella”) en ontdekte ze blues zangeres Bessie Smith, The Empress of the Blues. In de Dick Cavett show vertelde ze hoezeer ze Tina Turner bewonderde: “Ike’s the band leader and Tina’s the show.”  Ze zei het met een ondertoon dat ze wist wat er gaande was tussen die twee. Ze keek ook erg op naar Ottis Redding waarvan ze some moves and grooves overnam. Ook voor hem was Monterey de doorbraak naar het blanke hippie publiek in Amerika. Naast het podium was Janis eerder schuchter en onzeker en op zoek naar liefde. Ze had een (relatie met haar) goede vriendin en trendsetter Peggy Caserta die op Haight-Ashbury een hippie boutique, genaamd Mnasidika , uitbaatte en vele rocksterren uit die tijd kleedde. Volgens sommige bronnen zou zij Levi Strauss aangespoord hebben om de bell-bottomed jeans op de markt te brengen. Janis Joplin overleed op 4 Oktober 1970 in het Landmark hotel in Hollywood tijdens de opnamen van een nieuw veelbelovend album. Seth Morgan haar toenmalige verloofde daagde niet op en de brief (telegram) van haar echte liefde David Niehaus heeft ze nooit gelezen omdat die te laat besteld werd. Hij zou haar ontmoeten in Katmandu om haar in de Himalayas te trekken en te laten ontnuchteren. Amy Berg’s maakte in 2015 een schitternde dokumentaire: Janis: Little Girl Blue.

Pia Salvia speelt harp en zingt verschillende stijlen. Ze is opgegroeid in België en woont momenteel in New York. Ik ontdekte haar op TV Brussel met het nummer “I can’t Control Myself”. Onlangs nam ze een nummer op thuis tijdens de lockdown: “Dark Longing” waar ze ook een beetje Frans in zingt. Luister naar “Radioactive“ waar ze op haar eentje (met een loop machine) een heerlijke song brengt waar zowel haar stem als haar harpspel talent gedeomstreerd wordt.

Donald Fagen beschrijft een futuristische wereld zoals een transatlantische tunnel (Ninety minutes from New York to Paris: More leisure for artists everywhere) en steden volledig voorzien van zonne-energie. Het lied is een terugblik op het  “International Geophysical Year” van 1957 to 1958 (het jaar van de Expo) van wetenschappers om de wereld te verbeteren door de techniek. Muzikaal is dit ook het schitterende openingsnummer van zijn album uit 1982, the The Nightfly. 

‘Psyché Rock’ komt uit ‘La Messe pour le temps présent’ een dans suite geschreven door Michel Colombier & Pierre Henry voor het ballet van de twintigste eeuw van Maurice Béjart en dat opgevoerd werd in 1967 op het festival van Avignon. Fatboy Slim die toen vier jaar moet geweest zijn maakte er 33 jaar later een schitterende remake van. Het nummer uit 1967 blijft nog steeds futuristisch klinken. Pierre Henry was een pionier van de ‘musique concrète’ een vorm van sampling. Hij begon ermee in de jaren veertig lang voor er samplers en synthesizers bestonden.